دانشنامه مهاجرت

    مهاجرت

  • پناهندگی در برزیل



  • این مقاله جهت تمامی شما عزیزان همیشه همراه سایت موسسه حقوقی جناب آقای دکتر ملک پور نوشته و تقدیم شما عزیزان می­گردد و قصد دارد، پناهندگی در برزیل را بیان نماید.  قانون اساسی کشور برزیل، موضوع اعطای پناهندگی به بیگانگان را فراهم کرده است، در حالی که یک قانون ایالتی، مسائل کلی مربوط به مهاجرت از جمله پناهندگی را تنظیم می­کند. یک شورای ملی وابسته به وزارت کار که مسئول هماهنگی فعالیت­های مهاجرت در کشور است، مقرراتی که مستلزم دریافت وضعیت پناهدگی در برزیل است را وضع کرده است.

    بر اساس مطالعه­ای که توسط موسسه حقوقی جناب آقای دکتر ملک پور، در قواعد مربوط به پناهندگی در برزیل صورت پذیرفت، قانون فدرال از سال 1997 مکانیزمی برای اجرای قانون پناهندگی مصوب سال 1951 در کشور بزریل را تعریف کرده است و یک کمیته ملی، زیرمجموعه وزارت دادگستری، برای سر و کار داشتن با مسائل پناهندگان ایجاد کرده است.کمیته مذکور، در چارچوب اختیاراتش، برای درخواست و پردازش؛ درخواست های پناهندگی، قواعد و اصولی را بیان نموده است. در صورتی که پناهندگان، شرایط خاصی را به دست آورند؛ دسترسی به اقامت دائم و تابعیت کشور برزیل برای آنها امکان پذیر است ولی قانون و مقررات کشور برزیل هیچ روش مشخصی برای ادغام مهاجران با جامعه ارائه نمی­دهد. مقامات محلی و دولتی هیچ نقش در امور مربوط به مهاجرت نداشته و اجرای مقررات مربوط به مهاجرت تحت صلاحیت قانونی اداره پلیس فدرال است.

     

    1-خط مشی­ها و روش­های asylum ( پناهندگی در خاک)

    الف-قانون اساسی

    اعطای پناهندگی، یک اصل شناخته شده در قانون اساسی کشور برزیل است. ماده 4 قانون اساسی این کشور مقرر می­دارد: روابط بین­المللی کشور برزیل تابع ترویج حقوق بشر، هماهنگی میان مردم برای توسعه انسانیت و اعطای پناهندگی سیاسی است.

    ب-اجرای قوانین مهاجرت

    دپارتمان پلیس فدرال که وابسته به وزارت دادگستری است مرجع صالح برای اجرای قوانین مربوط به تابعیت، مهاجرت و بیگانگان است.

    ج-وضعیت حقوقی بیگانگان در برزیل

    قانون شماره 6815 مصوب 19 اوت سال 1980، وضعیت حقوقی بیگانگان در کشور برزیل را تعریف کرده و شورای ملی مهاجرت را ایجاد کرده است. ماده 28 قانون اخیرالذکر مقرر می­دارد: هر فرد خارجی که به عنوان پناهنده سیاسی وارد خاک کشور برزیل می­شود، می­بایست؛ تمام وظایفی که به موجب حقوق بین­الملل و هم­چنین قوانین فعلی داخلی و دیگر وظایفی که دولت برزیل ایجاد کرده را رعایت کند. شخص پناهنده نمی­تواند بدون مجوز صریح دولت برزیل این کشور را ترک کند. پناهنده­ای که وضعیت پناهندگی خود را انکار کند، مجاز نیست که دوباره به کشور داخل شود. فرمان شماره 86715 در تاریخ 10 دسامبر سال 1981، قانون شماره 6815 را تنظیم کرد. به موجب ماده 56 این فرما؛ شخصی که یکبار پناهندگی به او اعطاء می­شود، وزارت دادگستری فدرال باید شرایط اقامت آن فرد را در برزیل ازجمله؛ مدت زمان اقامت و در صورت امکان، دیگر شرایطی که به موجب حقوق بین­الملل و حقوق داخلی که در حال حاضر قدرت اجرایی دارند، بر وی اعمال می­شوند را مشخص کند. گزارش، باید به منظور ثبت نام، به دپارتمان پلیس فدرال فرستاده شود. پناهنده­ای که قصد خروج ازکشور را دارد و می­خواهد دوباره، بدون اینکه وضعیت پناهندگی خود را انکار کند؛ وارد کشور شود، می­بایست از طریق وزارت دادگستری فدرال، از وزیر دادگستری مجوز بگیرد. شخص بیگانه که قصد اقامت دائم یا موقت در برزیل را دارد و یا اینکه قصد دارد عنوان پناهنده داشته باشد؛ باید ظرف 30 روز از تاریخ ورود به کشور یا اعطای پناهندگی در دپارتمان پلیس فدرال ثبت نام کرده و پس از انگشت نگاری، مقررات فرمان شماره 86715 را رعایت کند. در طول فرآیند ثبت نام، شخص بیگانه باید یک سند مسافرت حاضر کند که او را معرفی کند و یک کپی از فرم درخواست ویزای کنسولی برزیل و در جاییکه ویزا در حال تغییر است، یک گواهی کنسولی از کشور متبوع خود ارائه دهد.

    اطلاعات زیر باید در ثبت نام شخص خارجی، ثبت شود:

    – نام و نسب

    – شهرستان و کشور محل تولد

    – ملیت

    – تاریخ تولد

    – جنسیت

    – وضعیت تاهل

    – شغل و میزان تحصیلات

    – محل و تاریخ ورود به برزیل

    – نوع و تعداد سند مسافرت

    – تعداد و طبقه بندی ویزای کنسولی و تاریخ و محل صدور آن

    – وسایل حمل و نقل مورد استفاده برای ورود به کشور

    – اطلاعات مربوط به همراه افراد زیر سن قانونی مانند محل اقامت، شغل و تحصیلات

    ثبت نام، تنها پس از تایید ورود قانونی بیگانه به کشور؛ پس از صدور ویزای کنسولی، معتبر خواهد بود. در صورتی که هر گونه اطلاعات شخص، در مورد وضعیت مدنی وی، در اسناد و مدارک ارائه شده حذف گردد؛ شخص باید یک گواهی تولد یا ازدواج، گواهی کنسولی یا حکم قضایی ارائه دهد.

    د-کنوانسیون پناهندگی سیاسی، دیپلماتیک و ارضی

    کشور برزیل از جمله کشورهای امضاکننده کنوانسیون سازمان کشورهای آمریکایی بر پناهندگی سیاسی، دیپلماتیک و ارضی است. فرمان شماره 1570 مصوب 13 آوریل سال 1973، پناهندگی سیاسی کنوانسون را اعلام کرده و فرمان شماره 42628 مصوب 13 نوامبر سال 1957، پناهندگی دیپلماتیک کنوانسیون را اعلام کرده و فرمان شماره 55929 مصوب 14 آوریل سال 1965، پناهندگی ارضی کنوانسیون را اعلام کرده است.

     

    کنوانسون پناهندگی سیاسی به شرح زیر است:

    پناهندگی سیاسی به عنوان نهادی از خصوصیت و شخصیت انسان دوستانه، منوط به معامله به مثل نیست. هر انسانی ممکن است، صرف نظر از تابعیتش، به حمایت آن ( پناهندگی )  بدون تعصب به تعهدات پذیرفته شده توسط دولتی که به آن تعلق دارد؛ متوسل شوند. با وجود این، ایالاتی که پناهندگی سیاسی را به رسمیت نمی­شناسند، به استثنای محدودیت­ها و خصوصیاتش، می­توانند آن را در کشورهای خارجی، تنها به روش و محدودیت­هایی که آنها پذیرفته­اند، اعمال کنند.

    هنگامی که خروج یک نماینده دیپلماتیک به دلیل مباحثی که ممکن است در برخی موارد پناهندگی سیاسی ناشی شود، در خواست شود؛ نماینده دیپلماتیک باید توسط دولتش جایگزین شود و خروج او نباید به عنوان نقض روابط بین­المللی دو کشور تعیین شود. کنوانسیون پناهندگی دیپلماتیک به شرح زیر است:

    هر کشوری حق اعطای پناهندگی را دارد؛ منتها موظف به انجام آن و یا موظف به ارائه دلایل رد آن نیست. اعطای پناهندگی به اشخاصی که در زمان درخواست پناهندگی، تحت کیفرخواست یا محاکمه برای جرائم عمومی باشند یا توسط دادگاه­های معین به اعدام محکوم شده باشند و فراریان از نیروی زمینی، دریایی و هوایی، معتبر نیست مگر اینکه دلیل درخواست پناهندگی، به وضوح ماهیت سیاسی داشته باشد. پناهندگی ممکن است اعطاء نشود، جز در موارد ضروری و در بازده زمانی که پناهنده مجبور است با تضمینی که حکومت دولت ارضی           ( سرزمینی )  به وی می­دهد و با این هدف که زندگی، آزادی و تمامیت شخصی وی در معرض خطر نباشد و یا امنیت وی از طرق دیگر تضمین شود، کشور را ترک کند. موارد ضروری عبارتند از اینکه فرد توسط افراد یا جنایتکاران یا باندهایی که مقامات کنترل آنها را از دست داده­اند و یا خود مقامات، در خطر باشد و یا اینکه شخص به دلیل آزار و اذیت­های سیاسی از زندگی و آزادی محروم باشد و نمی­تواند امنیت خود را با هر روشی تامین کند. اگر مورد ضرورت اتفاق بیفتد، دولت اعطاء کننده پناهندگی، درجه فوریت و ضرورت آن را تعیین می­نماید.

    مقررات مربوط به کنوانسیون پناهندگی سرزمینی به شرح زیر است:

    هر کشوری حق دارد شخص خارجی را به قلمرو خود اضافه کند تا جاییکه اعمال این حق موجب شکایت بخشی از یک کشور دیگر نشود. هیچ کشوری ملزم نیست که افرادی را که به دلیل سیاسی یا جرم مورد آزار و اذیت هستند را به کشور دیگر تسلیم کند و یا او را از کشور خود اخراج کند. هیچ کشوری نمی­تواند به موجب تعهدات خود، هرگونه تمایزی در قوانین و مقررات مربوط به اشخاص بیگانه خود یا اعمال اداری خود، انجام دهد صرفاً به این دلیل که آنها پناهنده سیاسی هستند. هیچ کشوری حق ندارد که درخواست کشور دیگر مبنی را بر محدود کردن آزادی تجمع یا انجمن پناهندگان سیاسی زمانی که قوانین داخلی کشور دوم این حق را به بیگانگان در خاک کشور خود بدهد مگر اینکه هدف از چنین تجمعی ، استفاده از زور یا خشونت علیه کشور درخواست کننده باشد.

    به درخواست یک دولت مشتاق، دولتی که پناهندگی سیاسی اعطاء کرده است می­بایست یک گام جهت ایجاد فاصله معقولی از مرزهای خود با پناهندگان سیاسی که رهبران بدنام یک جنبش ویرانگر هستند  و هم­چنین کسانی که مدارکی وجود دارد که متمایل هستند به آنها بپیوندند، ایجاد نمایند. تعیین این فاصله معقول به نظر مقامات دولت اعطاءکننده پناهندگی بستگی دارد.

    2- خط مشی­ها و روش­های refugee( پناهندگی در سفارت )

    الف-قانون وضعیت پناهندگی

    برزیل در سال 1960 مقرراتی برای موافقت با کنوانسیون پناهندگی مصوب سال 1951 که برزیل آن را در 15 جولای سال 1952 امضاء کرده بود، به تصویب رساند. در سال 1972، بزریل قانون تصویب پروتکل سال 1967 مربوط به پناهندگان را به تصویب رساند. در 22 جولای سال 1997، برزیل قانون شماره 9474 را اعلام و منتشر نمود که در آن مکانیزمی برای اجرای کنوانسیون و پروتکل تعریف نمود و طی آن کمیته ملی پناهندگان را ایجاد در آن صلاحیت و ساختار عملکردی آن را مشخص نمود. مطابق با قانون شماره 9474، تفسیر احکام آن باید در هماهنگی با اعلامیه جهانی حقوق بشر، کنوانسیون و پروتکل و هرگونه ابزار بین­المللی که دولت برزیل آن را امضاء کرده است؛ باشد.

    1-تعریف پناهنده

    قانون شماره 9474، اصطلاح پناهنده را به عنوان شخصی معرفی می­نماید که:

    1.1-به دلیل ترس موجه ناشی از آزار و اذیت به دلایل، نژادی، مذهبی، ملیت، گروه اجتماعی یا عقاید سیاسی؛ خود را در خارج از کشور متبوع خود می­یابد و نمی­تواند یا تمایلی به پناه در آن کشور ( کشور متبوع ) ندارد.

    2.1-تابعیتی ندارد و به دلایلی که در مورد قبل بیان شد؛ نمی­تواند یا تمایلی ندارد که به کشوری که یکبار اقامت عادی و همیشگی داشته بازگردد.

    3.1-با توجه به نقض گسترده و جدی حقوق بشر، موظف است که کشور متبوع خود را ترک و به یک کشور دیگر پناهنده شود.

    2-وضعیت اعضای خانواده پناهنده

    مطابق با قانون شماره 9474، اثرات ناشی از وضعیت پناهده و فراز و فرودهای آن، به همسر وی و دیگر اعضای خانواده­اش که از لحاظ اقتصادی به او وابسته هستند؛ مشروط به اینکه در کشور بزریل باشند، قابل تعمیم است.

     

    3-افرادی که نمی­توانند از وضعیت پناهنده بهره­مند شوند

    آن دسته از افرادی که نمی­توانند از وضعیت پناهنده استفاده کنند، عبارتند از؛ کسانی که در حال حاضر از حمایت یا کمک ارگان­ها یا نمایندگان سازمان ملل متحد و مامورهای عالی رتبه سازمان ملل متحد در امور پناهندگی، برخوردار هستند. ( unhcr )، کسانی که در قلمرو ملی برزیل مقیم هستند و از حقوق و تعهدات اتباع برزیلی برخوردارند؛ مرتکب جرم علیه صلح، جنایت جنگی، جنیت علیه بشریت، یک جنایت شتیع و فجیع شده­اند یا در اقدامات تروریستی یا قاچاق مواد مخدر شرکت کرده­اند یا مرتکب اعمال مجرمانه در تضاد با اصول و مقاصد سازمان ملل متحد شده­اند.

    4-وضعیت حقوقی پناهندگان

    به رسمیت شناختن پناهندگی افراد ذینفع آن، به موجب قانون شماره 9474، بدون تعصب به اسناد بین­المللی است که دولت برزیل عضوی از آن بوده و یا در آینده خواهد شد. پناهنده از حقوق و وظایف یک بیگانه در کشور بزریل برخوردار است. هم­چنین به موجب مقررات قانون شماره 9474، کنوانسیون ژنو و پروتکل آن، پناهنده موظف به رعایت حقوق، قوانین و مقررات مربوط به حفظ نظم عمومی است. بر اساس کنوانسیون، پناهنده حق دارد یک کارت هویت دال بر وضعیت قانونی خود، اجازه کار و سند مسافرت داشته باشد.

    5-روش درخواست وضعیت پناهندگی

    شخص بیگانه که وارد قلمرو ملی شده می­تواند تمایل خود برای به رسمیت شناختنه شدن تحت عنوان پناهنده را به یک مقام مربوط به مهاجرت در مرز بیان کند؛ سپس مقام مهاجر، اطلاعات لازم برای روش به رسمیت شناختن را به بیگانه بیان می­کند. تحت هیچ شرایطی نمی­توان، بیگانه را به مرز­های سرزمینی که در آن زندگی و آزادی­اش از جهت نژاد، مذهب، ملیت، گروه اجتماعی یا عقیده سیاسی؛ تهدید می­شود، تبعید کرد. منتها مزیت مذکور، نسبت به پناهنده­ای که برای امنیت برزیل خطرناک تصور می­شود، مجرا نخواهد بود.

    ورود نانظم به قلمرو ملی برای شخصی که متقاضی وضعیت پناهندگی است، پیش از اینکه مقامات صالح که باید درخواست متقاضی را بشنوند و یک بیانیه شامل جزئیات شرایط ورود متقاضی به برزیل و دلایل ترک کشور مبدا خود را آماده کنند؛ مانعی ندارد. درخواست وضعیت پناهندگی، فرآیند اداری یا کیفری ورود غیرقانونی که علیه متقاضی و اعضای خانواده­اش که وی را همراهی می­کنند؛ معلق می­کند.

    6-فرآیند پناهندگی

    برای درخواست به رسمیت شناخته شدن به عنوان پناهنده، بیگانه می­بایست خود را نزد یک مقام صالح حاضر کرده و تمایل خود را برای به رسمیت شناخته شدن به عنوان پناهنده ابراز نماید. مقام صالح باید برای متقاضی یک بیانیه به عنوان تاریخ آغاز پروسه پناهندگی، آماده نماید.

    مقام صالح می­بایست، مامور عالی رتیه سازمان ملل متحد را مطلع نماید که فرآیند پناهندگی آغاز شده و به مامور عالی رتبه سازمان ملل متحد، برای ارائه پیشنهاداتی به منظور تسهیل روند پناهندگی، فرصت دهد. علاوه بر این بیانیه، در صورت لزوم بیگانه باید فرم درخواست پناهندگی را که شامل نام و نام خانوادگی، مدارک حرفه­ای، سوابق آموزشی و تحصیلی، سوابق تحصیلی اعضای خانواده­اش، پر کند و یک بیانیه برای بیان شرایط و حقایقی که موجب درخواست پناهندگی شده است را به همراه شواهد مربوطه ارائه دهد. ثبت اعلامیه تمایل بیگانه برای درخواست پناهندگی و نظارت بر تکمیل فرم درخواست پناهندگی توسط کارکنان واجد شرایط و در شرایطی که محرمانه بودن اطلاعات تضمین شده است، انجام می­شود. فرآیند درخواست پناهندگی، رایگان و امری فوری و مهم در نظر گرفته می­شود.

    7- مجوز اقامت موقت

    پس از دریافت درخواست پناهندگی، اداره پلیس فدرال باید مجوز پروتکل حضور نتقاضی و خانواده­اش در قلمرو ملی را تا زمانیگه تصمیم نهایی پروسه پناهندگی برسد، صادر کند. لیست همه افراد زیر 14 سال، باید در پروتکل ذکر شود. پروتکل، وزارت کار را قادر می­سازد که به آنها برای جبارن خسارت، مجوز کار موقت را صادر کند. تا زمانیکه درخواست پناهندگی در انتظار است، درخواست، مشمول مقررات قانون شماره 9474 است.

    8-استعلام و گزارش

    مقام صالح باید استعلام مورد نیاز کمیته ملی پناهندگی ( CONARE ) را انجام داده و تمام حقایق مورد نیاز برای یک تصمیم عاقلانه و سریع با احترام به اصل محرمانه بودن اطلاعات، معلوم نماید. هنگامی که زمان استعلام بخ پایان رسید، مقام صالح باید فوراً گزارش را آماده کرده و به دبیر CONARE ارسال نماید تا آن را در دستور کار جلسه بعدی کمیته قرار دهد. شرکت کنندگان در فرآیند درخواست پناهندگی باید تمام اطلاعاتی که در چارچوب انجام وظایفشان به دست می­آورند را به طور محرمانه حفظ کنند.

    9- تصمیم گیری، ارتباطات، ثبت نام و درخواست تجدیدنظر

    تصمیم درخواست پناهندگی یک حکم اعلامی است و باید مستند به شواهد و دلایل باشد. هنگامی که تصمیم رسید، CONARE باید متقاضی و اداره پلیس فدرال را برای اقدامات اداری مناسب مطلع کند. اگر پاسخ مثبت باشد، پناهنده باید در اداره پلیس فدرال ثبت نام نماید و بیانیه مسئولیت را امضاء کرده و خواستار کارت هویت مناسب شود.

    ااگر پاسخ منفی باشد، بیانیه اطلاع رسانی به متقاضی باید حاوی عناصری باشد که تصمیم را استوار می­کند. متقاضی می­تواند، ظرف 15 روز از تاریخ وصول اعلامیه، از وزیر دادگستری درخواست تجدیدنظرکند. در طول فرآیند تجدیدنظر، متقاضی و خانواده­اش به موجب ماده 21 قانون شماره 9474،  می­توانند در کشور بمانند و کار کنند. تصمیم وزیر دادگستری قطعی است و باید برای اقدامات مناسب به  CONARE، متقاضی و اداره پلیس فدرال ارسال شود. در موردی که تصمیم نهایی بر رد درخواست پناهندگی است، متقاضی مشمول وضعیت بیگانگان می­شود. با وجود این، تا زمانیکه شرایط خطر و تهدید زندگی، سلامت جسمانی و آزادی وی وجود دارد؛ به کشور متبوع یا کشوری که در آن اقامت عادی و همیشگی داشته منتقل نمی­شود مگر اینکه متقاضی، در اقدامات تروریستی یا قاچاق مواد مخدر شرکت کرده یا مرتکب جرم علیه بشریت، جنایت جنگی یا جنایت فجیع شده باشد.

    10- شرایطی که در آن، وضعیت پناهندگی گرفته می­شود یا از بین می­رود

    با توجه به ماده 38 قانون شماره 9474، پناهندگی متوقف می­شود در مواردی که بیگانه:

    1-  خودش را حامی کشور متبوع خود ظاهر کند.

    2- داوطلبانه، تابعیتی را که از دست داده، دوباره بگیرد.

    3- یک تابعیت جدید را کسب کند و از حمایت­های آن کشور برخوردار گردد.

    4- داوطلبانه، به کشوری که آن را ترک کرده برود و یا از ترس آزار و اذیت در خارج باقی بماند.

    5-  نمی­تواند از حمایت کشور متبوعش امتناع ورزد چراکه شرایطی که موجب درخواست پناهندگی او شده دیگر وجود ندارد.

    6- به عنوان یک شخص بدون تابعیت، بتواند به کشوری که در آن اقامت دائمی داشته بازگردد چراکه شرایطی که موجب درخواست پناهندگی او شده، از میان برود.

    به موجب ماده 39، از دست دادن پناهندگی اتفاق میفتد:

    1-با چشم پوشی.

    2-با اثبات کذب درخواست پناهندگی یا کشف حقایقی که در زمان تصمیم گیری درخواست پناهندگی، می­توانست موجب پاسخ منفی شود.

    3-با اعمال خلاف امنیت ملی یا نظم عمومی

    4-زمانیکه بیگانه بدون اجازه از دولت برزیل، قلمرو ملی را ترک کند.

    پناهنده­ای که بر اساس بندهای 1 و 4 ماده 39، وضعیت پناهندگی را از دست می­دهد؛ تحت حاکمیت رژیم کلی که بر  بیگانگان در کشور اعمال می­شود، قرار می­گیرد. پناهنده­ای که بر اساس بندهای 2 و 3، وضعیت پناهندگی خود را از دست می­دهد؛ مشمول اقدامات اجباری قانون شماره 6815، 19 آگوست سال 1980 قرار می­گیرد که برای تبعید وضع شده است.

    11- یکپارچه سازی محلی پناهندگان

    قانون مقرر داشته که مقامات برزیلی، زمانیکه پناهندگان ملزم شده­اند که اسنادی که توسط کشورشان یا نمایندگی­های دیپلماتیک و کنسولی آنها صادر شده را حاضرکنند، باید ماهیت غیرمعمول وضعیت پناهندگان را در نظر بگیرند. در چنین شرایطی، مقامات باید وضعیت نامطلوب پناهندگان را به سوی تسهیلات و به رسمیت شناختن دیپلم یا دانشنامه آنها پیگیری کنند تا اقامت و پذیرش در موسسات دانشگاهی در تمام سطوح را به دست بیاورند.

    12- اسکان مجدد پناهندگان

    قانون مقرر می­دارد که اسکان مجدد پناهندگان در دیگر کشورها باید داوطلبانه و هر زمانی که ممکن است، باشد. اسکان مجدد پناهندگان در برزیل باید به شیوه برنامه ریزی شده و با مشارکت هماهنگ نهادهای دولتی و سازمان­های غیردولتیف انجام شود و در جاییکه محتمل است، زمینه­های همکاری شناسایی و حوزه­های مسئولیت تعیین شود.

    13- conare

    قانون شماره 9474، conare را ایجاد کرد؛ یک دستگاه تصمیم گیری جمعی ذیل مجموعه وزارت دادگستری که مطابق با کنوانسیون سال 1951 و 1967 مربوط به پناهندگان و دیگر منابع بین­المللی حقوق پناهندگان، مسئول است در برابر:

    1- در اولین مرحله از وضعیت پناهندگی، بررسی درخواست و اعلام به رسمیت شناختن.

    2- تصمیم گیری در مورد پایان و اقطاع، در وهله اول؛ از لحاظ تصدی مقام یا به درخواست مقامات ذیصلاح پناهندگی.

    3- اعلام از دست دادن، در وهله اول وضعیت پناهندگی.

    4- هدایت و هماهنگی اقدامات مورد نیاز برای حمایت موثر، کمک و پشتیبانی قانونی پناهندگان.

    5- تصویب دستورالعمل تصریح اجرای قانون شماره 9474.

    در 30 آوریل سال 2014، conare دستورالعمل شماره 18 را صادر کرد که روش و فرآیند درخواست پناهندگی را بیان می­کند. ماده 1 دستورالعمل شماره 18 بیان می­دارد که شخص خارجی که در این کشور است و از دولت برزیل تقاضای پناهندگی دارد باید شخصاً یا از طریق وکیل یا نماینده قانونی خود، به هر واحد پلیس فدرال رفته و فرم تکمیل شده درخواست پناهندگی خود را ارائه دهد. بعد از اینکه فرم درخواست پناهنده تبدیل شده و اطلاعات بیومتریک متقاضی یا معادل آن جمع آوری شد، پلیس فدرال باید فوراً و صرف نظر از اینکه جلسه ممکن است برای تاریخ بعد برنامه ریزی شود، یک پروتکل پناهندگی صادر کند. پروتکل پناهندگی، مدرک کافی متقاضی است که به عنوان کارت شناسایی بیگانه عمل می­کند و به او حقوق تضمین شده توسط قانون شماره 9474، قانون اساسی، کنوانسیون­های بین­المللی مربوط به پناهندگان و حقوق ذاتی که بیگانگان قانونی در حال حاضر در کشور دارند؛ تا زمانیکه حکم نهایی برسد، می­دهد. پروتکل پناهندگی، به پناهنده حق داشتن کارت سرویس درآمد داخلی و مجوز کار می­دهد که تا زمانیکه پروتکل معتبر است، معتبر هستند. اگر درخواست پناهندگی برای یک گروه خانواده است، پروتکل باید برای هر یک از اعضای خانواده، به طور جداگانه صادر شود. پروتکل پناهندگی برای یک سال معتبر است و تا زمانیکه تصمیم نهایی برسد، برای دوره­های برابر تجدیدپذیر است.

    دستورالعمل شماره 18، جزئیات بیشتری ارائه می­دهد که بعد از اینکه درخواست پناهندگی توسط پلیس فدرال دریافت شد، باید رعایت شود و نیز، شرایطی که ممکن است طی آن درخواست پناهندگی لغو شود، روش­های تجدیدنظر در صورتی که تصمیم نهایی منفی باشد، جزئیات روش درخواست مجوز برای سفر و مواردی که پناهندگی از دست می­رود را بیان می­کند.

    ب- ویزای دائم

    به موجب ماده 1 فرمان شماره 840 مصوب 22 ژوئن سال 1993، CNIG که وابسته به وزارت کار است، مسئول هماهنگی فعالیت مهاجرت در برزیل است. با توجه به فرمان شماره 840، مذاکرات CNIG باید از طریق قطعنامه صادر شود.

    1-قطعنامه شماره 6  CNIG مصوب 21 آگست سال 1997

    در 21 آگست سال 1997، CNIG قطعنامه شماره 6 را صادر کرد که تعیین می­کند، وزارت دادگستری به منظور حمایت از منافع ملی، به شخص بیگانه یا پناهنده، ویزای دائم اعطاء کند؛ به شرطی که:

    -حداقل 4 سال، به عنوان پناهنده در برزیل اقامت داشته باشد.

    – واجد شرایط و استخدام در یک موسسه در کشور باشد.

    – توسط یک نهاد مربوطه در منطقه به عنوان یک شخص حرفه­ای واجد شرایط، به رسمیت شناخته شده باشد.

    – یک کسب و کار ناشی از سرمایه گذاری در سهام، ایجاد کرده باشد که مطابق با اهداف دستورالعمل CNIG که برای اعطای ویزا به سرمایه گذار خارجی صادر شده است، باشد.

    قبل از اینکه اقامت دائم داده شود، وزارت دادگستری باید بررسی در سوابق بیگانه انجام دهد تا مشخص نماید که آیا در جرایم جنایی محکوم شده است یانه.

     

    2- فرمان شماره 86715 مصوب 10 دسامبر 1981

    فرمان شماره 86715، بیان می­دارد که ممکن است به شخص بیگانه­ای که تمایل دارد در کشور اقامت دائم داشته باشد، ویزای اقامت دائم داده شود. برای دریافت ویزای اقامت دائم، بیگانه باید شرایط ویژه­ای که در قوانین انتخاب مهاجران که توسط CNIG وضع شده است، داشته باشد و اسناد و مدارک ذیل را حاضر نماید:

    -گذرنامه یا سند معادل.

    –  گواهینامه بین­المللی ایمن سازی در صورت لزوم.

    – گواهی پلیس یا سند معدل، تحت اختیار مقام کنسولی.

    – مدرک اقامت.

    – گواهی تولد یا ازدواج و

    – قرارداد کار مهرشده توسط دبیرخانه مهاجرت وزارت کار اگر اجرایی باشد.

    مگر در موارد فورس ماژور، ویزای دائم را تنها در حوزه قضایی کنسولگری که متقاضی حداقل یک سال قبل از درخواست ویزای دائم در آن اقامت داشته است. اعطای ویزای دائم ممکن است به یک دوره حداکثر پنج ساله در انجام برخی فعالیت­های خاص یا مسکن گزینی در یک منطقه خاص برزیل، مشروط شود.

    3- کسب تابعیت برزیل

    برای کسب تابعیت برزیل، یک بیگانه باید شرایط خاصی را برآورده سازد:

    1-با توجه به حقوق برزیل، اهلیت مدنی داشته باشد.

    2- به عنوان یک بیگانه دائم در برزیل ثبت نام کند.

    3- قبل از درخواست تابعیت برزیل، حداقل چهار سال اقامت دائم در قلمرو برزیل داشته باشد.

    4- باید به زبان پرتغالی بخواند و بنویسد، وضعیت اجتماعی و فکری متقاضی ارزیابی شود.

    5- باید یک حرفه خاص داشته باشد یا برای تضمین خود و نگهداری خانواده­اش به اندازه کافی مال داشته باشد.

    6- باید رفتار خوب داشته باشد.

    7- نباید در برزیل یا خارج از کشور،  محکوم یا علیه او کیفرخواست صادر شده باشد.

    8- باید سلامت خوبی داشته باشد.

    نیاز به اقامت چهار ساله در برزیل ممکن است به دلیل داشتن املاک و مستغلات یا شرکت در برزیل، به 3 سال کاهش یابد، به دلیل حرفه­ای، علمی یا توانایی هنری به 2 سال کاهش یابد و اگر همسر یا والدین یا همسر برزیلی داشته باشد یا خدمات به برزیل ارائه دهد، به یک سال کاهش یابد.  شرط اقامت، در مواردی که همسر بیگانه با یک دیپلمات فعال برزیلی بیش از 5 سال ازدواج کرده باشد یا بیگانه برای بیش از 10 سال متوالی توسط ماموریت دیپلماتیک برزیلی یا کنسولگری برزیل، استخدام شده باشد؛ بخشیده می­شود.

    در این موارد تنها شرط اقامت سی روز در برزیل است. درخواست تابعیت برزیل توسط نماینده محلی پلیس فدرال، بایگانی می­شود و باید نشان دهد که آیا متقاضی در نظر دارد که نام خود را به زبان پرتغالی ترجمه یا اقتباس کند. این درخواست هم­چنین باید شامل مدارک مندرج در ماده 119 فرمان قانون شماره 86715  مصوب 10 دسامبر سال 1981 باشد.

    یک بیگانه که در سن 5 سالگی برزیل را قبول کند و به طور دائم در کشور زندگی کند، ممکن است ظرف دو سال پس از رسیدن به سن بزرگسالی تابعیت برزیل را کسب کند. بیگانه­ای که در طول 5 سال از زندگی­اش برزیل را قبول کند و به طور دائم در این کشور زندگی کند؛ در حالی که هنوز کودک است، می­تواند از طریق نماینده قانونی خود، گواهی موقت تابعیت خود را کسب کند. بیگانه­ای که چنین گواهی نامه موقت تابعیتی را دارد و می­خواهد که تمایل خود به ادامه تابعیت برزیل را دارد، باید ظرف دو سال پس از رسیدن به بزرگسالی، این قصد را به وزیر دادگستری، اعلام نماید. بیگانه­ای که قبل از رسیدن به سن بلوغ، مقیم برزیل می­شود و یک مدرک از موسسه ملی آموزش عالی برزیل را به دست می­آورد، ممکن است ظرف یک سال پس از فارغ­التحصیلی تابعیت برزیل را به دست آورد.

    4- نقش مقامات دولتی و محلی

    این قانون هیچ اشاره­ای به نقش مقامات محلی و دولتی، به طور کلی به مهاجران و به طور خاص به پناهندگان و پناهجویان ندارد.

     

     

    5- جنبش آزادی در کشور

    ظاهراً پناهندگان آزاد هستند که در کشور جا به جا شوند و محل اقامتشان را انتخاب کنند تا زمانیکه بر آنها محدودیتی به لحاظ مجاورت به مرزهای کشور سابقشان تحمیل نشود، همان­طور که در کنوانسیون پناهندگی سرزمینی بیان شده است.

    6- مقررات جدید

    کشور برزیل در فرآیند تغییر قانون مهاجرت خود قرار دارد که در سال 1980 تصویب شد و در آن زمان برای امنیت ملی برزیل به چنین طرحی نیاز بود. در حال حاضر، حقوق بشر در قانونی که در دست مجلس نمایندگان و مجلس فدرال سنا، در دست بررسی است، تاکید شده است. یک لایحه در مجلس نمایندگان است که ورود، اقامت، خروج و تابعیت بیگانگان در کشور و نیز اقدامات اجباری آنها را بیان می­کند. علاوه بر این، این لایحه کمیته ملی مهاجرت را دوباره سر هم بندی می­کند و جرایم را تعریف و دیگر مسائل را مطرح می­کند.

    به نظر می­رسد، این لایحه در مجلس فدرال سنا، به دنبال مقرر کردن؛ حقوق و وظایف مهاجران، تنظیم ورود و اقامت خارجی­ها در برزیل، تنظیم انواع ویزاهای مورد نیاز برای ورود بیگانگان به کشور، بازگشت به وطن، تبعید، روش­های اخراج، فرآیند تابعیت، شرایط و انواع آن، موارد از دست دادن تابعیت، رسیدگی به وضعیت مهاجران برزیل در خارج از کشور، جرم قاچاق بین­المللی افراد، ایجاد جرائم اداری ورود غیرقانونی به کشور و اصلاح قانون تامین اجتماعی برزیل برای تسهیل کمک به امنیت اجتماعی اتباع برزیل که در یک بازده زمانی در خارج از کشور کار می­کنند.

     

    نتیجه:

    پناهندگی از جمله روش­های مهاجرت به خارج می­باشد که البته این امر به مردم توصیه نمی­گردد. در مقاله­ای که گذشت که متعلق به موسسه حقوقی جناب آقای دکتر ملک پور می­باشد، فرآیند پناهندگی در کشور برزیل و قوانین و مقررات آن بررسی شد. قوانین پناهندگی در این کشور، در حال حاضر در دست تغییر است و البته این کشور، دارای پروسه قانونی مشخصی در این خصوص می­باشد.